Ίσως μια μέρα έρθει η λύτρωση

Ποιο ακριβώς είναι αυτό το πνεύμα των Χριστουγέννων, που εγώ δεν μπορώ να νοιώσω;

Παλεύω με το θεριό. Τι δουλειά έχω εγώ εδώ στο κολοχώρι;
Τι με κρατάει εδώ και έχω ριζώσει;
Θέλω να απογαλακτιστώ. 4 χρόνια ήταν σα να μην έλειψα μια μέρα. Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει. Ο τόπος μου παραιτήθηκε. Αρνείται να δράσει. Αρνείται να ενταχθεί. Προτιμάει την ησυχία και τη νοητική φτώχεια.
Ποιο χέρι θα πάρει αυτόν τον τόπο και θα τον πάει εμπρός;
Ποιος θα δώσει ανάταση ψυχική και μόρφωση κοινωνική στον κόσμο;
Εγώ αν και 22 νοιώθω ήδη 50. Και σε αυτό φταίει ο τόπος.
Ο τόπος που με μεγάλωσε.
Φεύγει. Τον χάνω. Χάνομαι.
Ίσως να είναι καλύτερα έτσι.

τη περιμένω πως και πως να ξεπλυθώ

Λέξη μοναδική, αλλά με διαφορετική σημασία για τον καθένα.

Καθώς μεγαλώνω έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με το θάνατο.

Περίεργο συναίσθημα, αλλά με τριγυρίζει και φόβος με κυριεύει.

Έστεκα ακίνητη στη γωνιά της εκκλησίας, μη μπορώντας να συγκρατίσω τα δάκρυά μου για την Αναστασία.

Είναι τόσο άδικο αυτό το παιχνίδι με τη ζωή και τον θάνατο, με τον δεύτερο να έχει τα πρωτεία.

Πως να πιστέψω ότι στην οριζόντια θέση, στο κέντρο του ναού βρίσκεται μια κοπέλα που όποτε κάναμε παρέα με γέμιζε με θάρρος;

Πίστευα πως ο θάνατος, είχε για πρώτη φορά χάσει σε αυτή τη μάχη.

Γελάστηκα.

Και η δυναμική κοπέλα, η γελαστή, η πρόθυμη, η ήρεμη πέταξε.

Και εκείνος δίπλα της. Να στέκει αταλάντευτος δίπλα της προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει αν είναι αλήθεια.

Για ποιον να κλάψω; Για κείνη που φεύγει ή για κείνον που μέχρι την ύστατη τούτη ώρα ακολουθεί.

φοβάται μη τη χάσει. Ικετεύει, παρακαλεί και στέκει παληκάρι.

Γιατί, γιατί, γιατί;

Αχ και να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω την εποχή που παίζαμε ανέμελες. Να τσακωθούμε για τις κούκλες μας. Να μου αρπάξεις τη φέτα ψωμί με μέλι που μας έδωσε η γιαγιά.

Να σου πετάξω άμμο στα μαλιά και να πεις στη μάνα μου: μάζεψε τη κόρη σου.

Ο χρόνος, αυτός ο άτιμος που πίσω δεν γυρνάει. Θεριεύει και τιμωρεί κάθε αντίσταση σε αυτόν.

Έφθασε η ώρα να φύγω από το χωριό. Αυτός ο τόπος με θλίβει. Με μεγαλώνει. Με μελαγχολεί. Με φοβίζει.

να περιμένω και άλλο κακό;

Η φυγή είναι λύση.

ζώντας το δράμα της φίλης, κατάλαβα πόσο σημαντικοί είναι οι γονείς μου. Μέχρι τώρα η μεγάλη αντιπαράθεση με τον πατέρα μου με έκανε να τον βαριέμαι και να θυμώνω μαζί του για τον έλεγχο που μου ασκεί ακόμη και σήμερα στα 24.

Η απώλεια του πατέρα της φίλης, αλλά και ο χρόνος της προσμονης της ημέρας με συγκλόνησε.

Με συγκλόνησε ακόμη και η ελπίδα στην οποία πρώτη φορά πίστεψα.

Αυτή σίγουρα πεθαίνει τελευταία.

Μαμά Μπαμπά συγνώμη για όλα.

Τώρα κατάλαβα πόσο ανάγκη σας έχω.

Τέλος σχολικής χρονιάς και ιδού το αποτέλεσμα

1ο μέρος

2ο μέρος

3ο μέρος

Γιατί δεν μπορώ να ενσωματώσω τα βίντεο μπορεί να μου κάποιος;